Diamonoloog

Ben ik dat?
- Ja, dat ben ik.
Schrijf ik nu iets over mezelf?
- Ja, dat doe ik.
Noem je mij nou dik?
- Nee, maar sommigen wel, denk ik.
Maar hoe schrijf je iets over jezelf?
- Weet ik veel, schrijf wat mensen van je denken, vieze pik?
Misschien vinden ze me een workaholic.
- Eerder een alcoholic.
Of ben ik een bangerik?
- Nee, net niet, maar ik vind je een viezerik.
* grinnik *
- Schrijf toch niks. ik ben jou beu met al je gezanik.
Zij niet alleen, ik ben het ook moe
- Hé, waar is je ik-toon nou naartoe?
Weet ik veel, misschien duikt hij straks wel op en zegt hij: "Boe!"
- Nee, dat doet hij niet.
Nu verpest jij het, vuile hypocriet!
- Hoezo, ik weet niet eens hoe hij eruitziet.
Hij lijkt op zijn voorganger en met velen klinkt het als een lied.
- Boeiend, waarschuw me als je hem ziet.
Daar is hij weer, alsof hij ons bespiedt.
- Maar ik zie hem niet.
Dat is het hem nou net. Je luistert enkel en geniet.
- Ik denk dat ik het begrijp.

- Waarom zo stil?
Je weet echt niet wat je wil.
- Jawel zoiets is een peulenschil.

- ...
Het begint weer en ik zie de zin er niet van in.
- Wil je teruggaan naar het begin?
Ja, want je klinkt geforceerd en vertelt onzin.
- Misschien, maar nu geef je weer toe aan deze waanzin.

- ...
Ben ik dat?
- Zijn we terug in het begin?
Nee, we zitten er weer middenin.

Waardering: 9 met 1 uitgebrachte stemmen
Dit gedicht is ingezonden door Florian Herben

Printbare versie
Dit gedicht verzenden naar een vriend(in)

Stemmen!

Hierboven kun je dit gedicht een waardering geven. Het aantal punten loopt van 1 tot 10, waarbij 1 heel slecht is en 10 heel goed. Klik je op stemmen, dan wordt je stem verzonden en ga je naar het volgende gedicht.

Volgende gedicht: In het land van Rijs en Oord
Vorige gedicht: Wij hadden een heel lief klein poesje

© 2006 - 2020 Jan Hengeveld.