De lucht is zwaar, de hemel grijs,
Geen plek meer veilig, geen enkel thuis.
Het dondert hard, de aarde beeft,
Een wereld die haar rust niet meer heeft.
Soldaten lopen door modder en pijn,
Ver weg van huis, van zonneschijn.
Hun dromen stil, hun hoop zo klein,
In tijden waar geen winnaars zijn.
Maar ergens diep, voorbij het verdriet,
Leeft nog een wens die men niet ziet:
Dat vrede komt, zacht als een lied,
En oorlog ooit voorgoed verliet.
Dit gedicht is ingezonden door Ooorlog
Printbare versie
Dit gedicht verzenden naar een vriend(in)
Hierboven kun je dit gedicht een waardering geven. Het aantal punten loopt van 1 tot 10, waarbij 1 heel slecht is en 10 heel goed. Klik je op stemmen, dan wordt je stem verzonden en ga je naar het volgende gedicht.
Volgende gedicht: Dode roosVorige gedicht: Beste Nout,